english 
 



 

 

Λίγο Πριν

Αν υποθέσουμε ότι ο Α. Ροντέν εκφράζει με τις φράσεις του ένα μεγάλο μέρος της αλήθειας ενός καλλιτέχνη, λέγοντας πως ο καλλιτέχνης «βλέπει»: δηλαδή το μάτι του μπολιασμένο στην καρδιά του, διαβάζει βαθιά την ψυχή της φύσης, τότε οι συνθέσεις της Ιωάννας Καφίδα συντελούν στην ύπαρξή τους ως γνήσια παραδείγματα μιας ειλικρινούς απεικόνισης της φύσης και της ανθρώπινης ψυχολογικής και εσωτερικής της ανησυχίας. Οι στιγμές, οι προσωπικοί τόποι διαφυγής, μία παγωμένη εσωτερική μοναξιά, φέρνει τα εξίσου ειλικρινή πορτραίτα της Ιωάννας Καφίδα, σε πλήρη ελευθερία ως τη βαθύτερη ανάγκη του καθένα μας να βιώνει αυτές του τις στιγμές. Έτσι η ζωγράφος τείνει να ταξιδεύει, να προβληματίζει το θεατή για την προσωπική του μεταμόρφωση, όπως αυτό ξεπηδάει από μία βιωματική πορεία της ως καλλιτέχνιδας. Παντού στον τομέα της τέχνης, η ειλικρίνεια είναι ο μόνος κανόνας καταθέτει ο Α. Ροντέν και η Ιωάννα Καφίδα προσφέρει αυτήν την ειλικρινή καλλιτεχνική έκφραση, είτε μέσω των παγωμένων στιγμών της “Ελένης”, είτε μέσω των τοπίων που προσφέρουν την άχρονη ουσία του αθέατου ή του μαγευτικού μυστηρίου της γης, της φύσης.

Η Ιωάννα Καφίδα μέσω των προβληματισμών της καταφέρνει να δείξει τη γυναίκα, τον άνθρωπο, στο φυσικό του χώρο, στην βοή του ίδιου του εαυτού του, του προσώπου του "Λίγο πριν", που καταφέρνει ως ύπαρξη να πράξει, να υπάρξει, να συνεχίσει να ζει.

Κι όπως ο Φερνάντο Πεσσόα μονολογεί παρατηρώντας ότι "ο κόσμος των εικόνων που ονειρεύτηκα από τις οποίες αποτελείται εξίσου ο στοχασμός μου και η ζωή μου”, νιώθουμε ότι σ’ ένα κόσμο που η σύγχρονη στέγη και διάθεση φέρνει τον άνθρωπο αντιμέτωπο με χιλιάδες ανίκητες στιγμές, με διάχυτες ανησυχίες και προβληματισμούς, χρειάζεται το κάθε όνειρο, η κάθε σκέψη, η κάθε στιγμή για να τον φέρει αντιμέτωπο με την εσωτερική του αλήθεια, όπως αυτή απεικονίζεται στις παγωμένες εκφράσεις ενός προσώπου, όπως αυτή χοροστατεί σαν τον αυλό που σε ηρεμεί στον άδειο κάμπο, σαν τις σταγόνες που σου χαράζουν κάθε σου ελπίδα, στο αύριο, στην ελευθερία του "πριν", να είσαι ή να ταξιδεύεις, σ’ ένα σκιερό μονοπάτι, σ’ ένα σοκάκι με κόκκινες στέγες, σ’ ένα διαρκές παιχνίδι με το πινέλο των χρωμάτων του καλλιτέχνη, όπως απλωμένα και ήρεμα μας το χαρίζει η Ιωάννα Καφίδα.

Χρίστος Ξένος, Ποιητής
Μάρτιος 2007


© 2010 - 2014 Ιωάννα Καφίδα