Ταξίδι με το τρένο [Αυτοπροσδιορισμοί]

Επιτέλους 18 και παίρνω το τρένο ξεκινώντας από τον Βόλο, να διασχίσω χώρες, να πλησιάσω τα όνειρα, να καταλάβω...

Σ' ένα απ' αυτά τα ταξίδια, όλα όσα είχα δει, είχα ζήσει, είχα σκεφτεί και αισθανθεί σχηματοποιήθηκαν και αποτυπώθηκαν με τη μορφή ενός ζωγραφικού έργου που ήταν ξεκάθαρο μέσα μου και ας μην είχα αναμετρηθεί με τον καμβά ακόμα.

Έτσι αρχίζει η εσωτερική μου εμπειρία να εμφανίζεται και να πραγματώνεται εικαστικά ένα προσωπικό μου κομμάτι.

Σ' αυτή τη διαδικασία της απόλυτης εσωτερικής συγκέντρωσης δεν έχω την πλήρη αντίληψη του έξω κόσμου ούτε του εαυτού μου. Υπάρχει μία σχέση του έξω και του μέσα που συνυπάρχει με κάτι άλλο το ίδιο δυνατό που ούτε εγώ ούτε ένας εξωτερικός παρατηρητής μπορεί να περιγράψει. Χρόνια μετά, με όλα όσα έχω καταλάβει έως τώρα, βλέπω ότι το ταξίδι είναι μέσα μου και η συνάντηση με τον άνθρωπο μία καινούργια χώρα και μάλιστα δίχως σύνορα.

Η σχέση του ανθρώπου με τον άνθρωπο, το ανεξήγητο, οι επιθυμίες, οι θύμησες, η καθημερινότητα, η επαφή και η συνύπαρξη, όλα όσα με περιβάλλουν, με ακολουθούν, με συντροφεύουν και γίνονται ζωγραφική. Η εκτέλεσή της γίνεται εφόσον έχω παρατηρήσει με τα μάτια και με το πνεύμα μου, προσπαθώντας να βρω τις δικές μου μορφές. Πολλές φορές σχεδιάζω πρόχειρα ώστε να μπορέσω να μην ξεχάσω ό,τι έχει νόημα για μένα.

Η ζωγραφική δεν είναι κάτι άλλο από ένας τρόπος να ζω πιο κοντά στο πραγματικό, να εξακολουθώ να αμφισβητώ, μα ταυτόχρονα και να πιστεύω σ' ένα δικό μου αίσθημα.

Έτσι μορφοποιείται η έμπνευσή μου, γεννιέται το καινούργιο και ξεκινά η επικοινωνία του έργου με τον θεατή.

Ιωάννα Καφίδα,
Εφ. Αυγή, 31 Οκτωμβρίου 2012


© 2010 - 2014 Ιωάννα Καφίδα